http://www.socialevraagstukken.nl/site/2011/12/28/%E2%80%98meer-zelfredzaamheid-nee-minder-zelfredzaamheid%E2%80%99/

“Na een enerverende en leerzame periode heb ik besloten de id Groep te verlaten en op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging om me als persoon breder te kunnen ontwikkelen. Ik heb de afgelopen jaren met ontzettend veel plezier bij id Groep gewerkt. Met name de “doen wat werkt”- mentaliteit en het energieke, vernieuwende karakter van de organisatie spraken me erg aan. Ik wil alle collega’s, netwerkpartners en relaties hartelijk danken voor de prettige samenwerking.”

We zullen haar enthousiasme en daadkracht missen maar zijn ervan overtuigd dat onze paden elkaar zullen blijven kruisen, omdat verwante geesten elkaar altijd weer treffen. Femke zal nog twee maanden een aantal projecten uitvoeren binnen de id Groep en werkzaamheden overdragen. Per vandaag neem ik haar functie als directeur van id Rijnmond over.

Maarten Freriks

Het bestuur heeft besloten om projectvoorstellen te gaan indienen bij fondsen. Op deze manier willen de mensen die echt in de knel komen te zitten, toch ondersteuning kunnen bieden. Het eerste plan wordt nu geschreven.

ez Company te Tilburg en Toelgroep uit Tilburg worden hartelijk bedankt voor hun onbezoldigde inspanningen voor de Stichting id Fix. Een prachtig voorbeeld van maatschappelijk betrokken ondernemen. Door hun inspanningen en bijdragen is de Stichting binnenkort ook digitaal.

Professionals die met mensen werken, weten als geen ander dat veel besluiten die ze in hun dagelijkse praktijk nemen gebaseerd zijn op gevoel en intuïtie. Wetenschappelijk is ook aangetoond dat bij gedrag en keuzes die we rationeel denken te kunnen verklaren, de keuze in de hersenen vooraf gaat aan de verklaring. Oftewel: we nemen een besluit op basis van onbewuste hersenprocessen en passen hier achteraf een verklaring op toe.

De wetenschappelijke kennis over het menselijk brein, en onze biologie die vanuit de evolutie is ontstaan, wordt steeds groter. Ook over dit soort onbewuste processen, die voorheen vaak als onverklaarbaar of spiritueel werden afgedaan, weten we steeds meer.

Dit is maar een van de voorbeelden waar onze fysiek ons dagelijks gedrag beinvloedt. Kennis hierover is zonvol voor onszelf, maar is zeker ook relevant voor de klanten, clienten, leerlingen of patienten waar we mee werken. Om hen iets te leren, hun gedrag te laten veranderen en betere keuzes te maken, kunnen we in toenemende mate gebruik maken van actuele wetenschappelijke kennis.

id Kennis heeft als missie om wetenschappelijke kennis over de mens in brede zin haar weg te laten vinden naar de praktijk. Via workshops, trainingen en publicaties kunt u kennis nemen van actuele ontwikkelingen en krijgt u antwoorden op wat dat voor uw dagelijks werk kan betekenen.

Kom op 7 oktober kennis maken met id Kennis. Onder het motte Kennis is Kracht vindt de eerste kennis salon plaats in Rotterdam

kennissalon – kennis is kracht | id Kennis.

Veel is al geschreven over de voor- en nadelen van Google+ (lees bijvoorbeeld het artikel van Heleen van Lier in de Volkskrant; en handige starterstips haal je op googleplusnews.

Google+ oogt prettiger en zakelijker dan Facebook of Linkedin, en is met name nuttig om de informatiestromen die je ontvangt en verspreid te stroomlijnen. In principe zou je geen aparte Facebook, Linkedin en Twitter accounts meer nodig hebben; je deelt je zakelijke relaties, je familieleden en de leden van je sportclub in aparte ‘cirkels’ in zodat je precies kunt bepalen wie wat van jou leest, en wanneer jij informatie van hen tot je neemt. Tot zover is Google+ dus eigenlijk een Facebook+, een Linkedin+ en een Twitter+ ineen. Leuke toevoeging is de Huddle, waarin je met maximaal 10 mensen tegelijk een videogesprek kunt houden.

Maar zal het online netwerken hier nu door verbeteren? Ik denk het wel, omdat:

• informatie overdosering die nu op Linkedin en twitter toeslaat beter in de hand te houden is;
• je het risico kunt inperken dat je collega’s en je toekomstige werkgever die foto’s van je onder ogen krijgen die eigenlijk alleen voor vrienden bedoeld zijn;
• Google in het algemeen meer open staat voor open source toepassingen, zodat je er op kunt wachten dat er allerlei interessante extra mogelijkheden door andere partijen zullen worden aangeboden

Om echt van de grond te komen, zal Google er nog voor moeten zorgen dat je huidige relatienetwerken makkelijk over te zetten zijn naar Google+. En ik mis ook nog de mogelijkheid om mensen op te sporen met vergelijkbare interesses. Diegene die die mogelijkheden al wel gevonden heeft, mag zich melden.
Heb je nog geen uitnodiging ontvangen voor Google+, en kan je je nieuwsgierigheid niet bedwingen? Stuur me even een berichtje en ik zorg er voor.

Maarten Freriks

Maar schijnbaar heeft de gemeente Rotterdam het ei van Columbus gevonden: in plaats van te investeren in mensen die het zelf niet redden, kun je ook met 1 pennenstreek 130 miljoen bezuinigen op de bijstand. Je zegt tegen mensen dat ze aan het werk moeten en als ze dat niet doen, dan krijgen ze geen uitkering meer. Hoe simpel kan het zijn. Ik kom graag in contact met de geniale bedenker van dit plan. Misschien weet hij, ik neem aan dat het een hij is want vrouwen komen in het algemeen niet op zo’n creatief idee, hoe ik meer kilometers op een tank benzine kan maken, zonder een zuiniger auto aan te schaffen. Of hoe ik mijn huis in de winter warmer kan stoken met minder gas, zonder te investeren in een nieuwe ketel of dakisolatie.

Ik ga met genoegen volgen of deze hypothese ook in de praktijk zichzelf gaat bewijzen. Als deze geniale theorie blijkt te werken, kunnen we zeker zijn dat over enkele jaren een Rotterdammer de Nobelprijs voor de economie in de wacht zal slepen. Met een theorie die de naam draagt: Onder druk wordt alles vloeibaar.

Je gaat je afvragen of diegenen die vanuit hun werk met deze onderwerpen bezig zijn wel willen weten wat er nu wel en wat niet werkt. Of houdt men liever vast aan de eigen ideeën hierover en zit men er niet zo op te wachten dat die ter discussie gesteld worden?

Ik kan me goed voorstellen dat de waan van de dag, en zeker in deze tijd, de prioriteiten naar andere zaken doet verschuiven. Opvallend was hoe mensen reageerden op een uitnodiging voor deze bijeenkomst: men vroeg ons, of men nu werd uitgenodigd om kennis te komen delen, of dat men als deelnemer kon komen ‘consumeren’. Blijkbaar valt het idee, om mensen vanuit verschillende invalshoeken kritisch te laten kijken naar hun eigen vak en dat met andere partijen te delen, nog niet zo eenvoudig in vruchtbare aarde.

Voor nu is de expertmeeting zoals gepland dus afgelast. Gelukkig hebben we wel een select groepje mensen bij elkaar kunnen krijgen die actief zijn op het gebied van Participatie & Re-integratie, en die vanuit dezelfde ambitie op 26 mei bij elkaar komen om te kijken hoe we deze kritische dialoog wel van de grond kunnen krijgen. Als je vind dat je daarbij echt niet mag ontbreken, laat me dat dan weten.

In een later stadium zullen we dat hopelijk voor de thema’s Welzijn, Arbeidsmobiliteit en Ondernemerschap ook van de grond kunnen krijgen.

Waar het 4 fasemodel van Arbeidsvoorziening destijds te complex was, heb ik echter de indruk dat de participatieladder is doorgeslagen in simplificering. De basis van indeling op de participatie ladder wordt gevormd door het stellen van naar ik begrepen heb 6 of 7 vragen (die als je zou kunnen interpreteren als: Zit je op trede 1? Zo nee, zit je op trede 2, Zo nee, zit je op trede 3?….). Wat er goed aan is, is dat het subjectieve oordeel van een professional hiermee ruimte krijgt binnen de beoordeling van de situatie van een klant en het groeipotentieel.

Maar slaan we niet door, door het bijna uitsluitend van dit subjectieve oordeel af te laten hangen? En hoe wordt geborgd dat het instrument niet misbruikt wordt om op papier managementdoelen te realiseren of financiering veilig te stellen? En draagt het niet bij aan kokervisie? (Kan een klant die betaald werk heeft niet geïsoleerd leven?) Biedt het instrument daartoe voldoende waarborgen? Wat is de waarde van de benchmark als elke gemeente een eigen methode hanteert om de indeling te maken? En misschien wel de belangrijkste vraag: helpt het om mensen sneller, beter, effectiever te laten participeren? Alle artikelen, verslagen van expertmeetings, en discussies lezende is mijn scepsis nog steeds niet weggenomen. Wie kan dat wel? Ik wordt graag overtuigd. En ik nodig ook graag een fervent voorstander van de participatieladder uit om hierover mee te discussiëren op onze expertmeeting.

De afgelopen week heb ik, in mijn nieuwe rol als directeur van de netwerkorganisatie id Plein,  een toer door het land gemaakt om met een deel van de 200 netwerkpartners ideeën uit te wisselen hoe de netwerkorganisatie 2.0 er uit zou moeten zien. De netwerkpartners zijn ZZP-ers en kleine bedrijven die onder de vlag van id Plein coachen en trainen.

Elke netwerkorganisatie speelt permanent met de vraag hoe je de netwerkpartners bindt. Hoe zorg je dat de balans tussen halen en brengen voor elke partner naar tevredenheid is. En moet je daar wel mee bezig zijn? Of komen de echte ‘netwerk-werkers’ vanzelf boven drijven?

Na alle inspirerende, opbouwende en soms stevige gesprekken, denk ik drie soorten netwerkpartners te kunnen onderscheiden:

• de boekhouders – die op zakelijke gronden zich aansluiten bij een netwerk en er zelf scherp op toezien dat hun bijdrage aan het netwerk goed in balans is met wat ze er uit halen
• de steunpilaren – die soepel meebewegen met de koers die het netwerk vaart en het netwerk door dik en dun steunen, mede omdat ze in zekere zin afhankelijk zijn van een netwerk
• de bouwers – die ideeën inbrengen en daadwerkelijk mee investeren omdat ze er van overtuigd zijn dat de investering in een netwerk zich uiteindelijk links- of rechtsom terugbetaalt.

De bouwers heb je nodig om het netwerk verder te brengen, en de steunpilaren om het bouwwerk stevig te houden. En de boekhouders… dat hangt van de balans af:-)